

D4254

། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སྐལ་ལྡན་རྒྱལ་པོ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀྵ་ཎ་བྷ་ག་སིདྡྷི་བ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།།སྐད་ཅིག་འཇིག་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་རྒྱུ་ཅན་འགོག་པའི་ཐབས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བརྗོད་པ་ལ་གཞུང་ཉུང་ངུས་བདེ་བླག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བརྩམས་སོ། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྒོལ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔ་མས་ སུན་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ།།རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་པས་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འདུས་ནས་བྱས་པ་ནི་འདུས་བྱས་རྣམས་ཏེ། བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བློ་དང་མེ་ལྕེ་ལ་སོགས་པ་དུས་གཅིག་ཞིག་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ལོགས་ པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱད་པར་ཉེ་བར་བླངས་པ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་མངོན་པར་འདོད་པའི་སྐད་ཅིག་གིས་སྒྲའི་དོན་འཇིག་རྟེན་ལ་རབ་ཏུ་མ་གྲགས་ན་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྐད་ཅིག་མའི་སྒྲའི་ དོན་མ་གྲུབ་པོ།།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །དེ་དག་གི་གཞུང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རིགས་པ་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །སྐྱེས་པའི་དོན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་གནས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །བྱེ་བྲག་པ་དང་རིགས་ པ་ཅན་དག་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་དང་འདུ་བར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་གྲུབ་པ་དང་འབྲེལ་པ་དག་ཀྱང་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་ལས་དུས་ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་དང་འབྲེལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ནམ།དཔྱོད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་འདུ་བ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ བྱེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཡོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལ་ཁ་ཅིག་གིས་སྨྲས་པ། བདེན་ཏེ། རྫས་སྐྱེ་བ་ལ་ཕྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལུས་འདི་ལ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཡོད་པའི་སྒྲ་ནི་ཅི་ཞིག་ལྟར་དེ་དག་ཉིད་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་དུའོ། །འདིས་ ཅི་ཞིག་གྲུབ་ཅེ་ན།འདིས་ནི་གྲུབ་སྟེ་རྫས་སྐྱེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདུ་བའི་དུས་སུ་སྡོད་པས་སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་མི་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段藏文：
印度堪布吉祥胜王与译师比丘智慧贤所译。


梵文题名：Kṣaṇabhaṅgasiddhivarṇāma
藏文题名：སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ།
汉译：刹那灭成就广释
顶礼文殊童子！
为了了知遮遣刹那灭成立之量因的方法，撰写此论。为使易于理解，以简短文字阐述其义。
针对数论派等诤论者的前宗，为破除其见，故说"一切有为法"等，以阐述其宗义。由因缘和合而生，故称有为法，即"所作"之义。心识、火焰等非同时灭者，彼等丝毫无有差别，故取此差别。
今以"于此"等词，显示诸过失之次第。若所立宗义中欲显的刹那义于世间不成立，则其随行之刹那声义亦不成立。故此乃不成差别品类之过失。
"彼等之论"此句显示离于正理。"所生之义"等句成立住于他刹那。胜论派与正理派说：存在于自相续及和合而生。成立与关联者亦是同时，非是事物生起后与异时存在有所关联。
对于胜论派等，仅是和合性，然唯是存在而已。对此，有人说：诚然，是思及此身体生起后与色等和合之义。存在之声如何表诉彼等之义耶？
此成立何义？此中已成：事物生起后住于与色等和合之时，故住于他刹那。若非如是，则应成不可得，故成立此义。

།དེ་ལྟར་ན་རྫས་ཁོ་ན་སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་གནས་པར་ བསྟན་པར་འགྱུར་གྱི།ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འདི་ལས་ཅིར་འགྱུར་རེ་ཞིག་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་དམ་བཅས་པ་བཏང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ན་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ཡོད་པ་རྟག་པར་ཁས་མ་བླངས་པའི་སྐྱོན་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་གཟེགས་ཟན་གྱི་སློབ་མ་ཁ་ཅིག་ཉིད་ཀྱིས་འདི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བྱས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངག་འདི་ལ་ཚིག་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ངའི་མ་མོ་གཤམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མ གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་དེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པའི་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པའི་དཔེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།།འདི་མེད་མོད་ཅེས་ནི་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་མེད་ན་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ།ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པ་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་སྨྲས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །བློ་ལ་སོགས་པའི་མྱུར་དུ་འཇིག་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཡོད་པ་དང་འདུ་བའི་དུས་ ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ཉིད་ན་འཇིག་པར་མ་གྲུབ་པོ།།ཡང་ན་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་མོད་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ པ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའོ།།འདི་ཉིད་ཀྱི་འཐད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་ཉེ་བར་ལེན་པར་གྱུར་བའི་དངོས་པོ་རིམ་གྱིས་འབྲས་བུའི་ཚོགས་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལུགས་འདི་ལ་ལན་ཅིག་བྱེད་ པ་རྣམས་འདི་ལ་ཅུང་ཞིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་བཞིན་དུ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་པ་འགའ་ཞིག་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ལ། བྱས་པ་ལ་བྱེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་ན་ཡང་དེ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གཞན་བྱེད་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་རིམ་གྱིས་བྱེད་པ་ནི་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བའི་དཔེ་བསྟན་པས་སེལ་བ་ནི། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་རྩོམ་མོ།

如此，岂非仅显示实体住于他刹那，而非显示功德等耶？若如是，将有何过？首先将舍弃一切皆为刹那性之立宗。如此宣说，即已遣除宗义中承许存在常法之过失。因此，有些迦毗罗弟子即许此义。
是故，"所作是刹那性"此语表达相互矛盾之义，如说"我母是石女"。不仅是差别不成等品类之过失，而且对于与如是法相关的双方诤者而言，亦无共同成立之喻，故说"是故"等。
不应说"此无"，因为若无此者，则无能成立遍充之量的忆念，而不定遍充的"存在"因不是能立支。故说"遍充"等。
虽然心识等是速灭，然由待于存在与和合之时，故生时即灭尚未成立。或者成为怀疑，此即是于所立生疑之过失，此即"心识"等所说。
存在之因亦是具余不定，此即"所作功用"所说。此之正理即是"如是"所说。迎遣他人疑虑即是"作是念"所说。
诸助缘次第摄取之事物次第作果聚，于此理中，诸助缘于此稍作功用。若非如是，则如彼余者将成无所待故。非作某一无差别，因彼生于自相续故，且于所作不应有作用故。若作差别之作用，亦因彼无所待故。
正因如此，若作异自性，则由承许我方立场故，非刹那性之次第作用不应理。以显示此自见之喻而遣除，故说"彼不应理"等。

།བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ ལེན་པ་རྣམས་ནི་ཐོབ་ལ་སོགས་པ་བསྣུན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉེ་བར་བླངས་ནས་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་ཞེས་གྲག་གོ།།ཐོ་བས་བུམ་པའི་འཇིག་པ་སྐྱེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོ་བ་ལ་སོགས་ པ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ།དེ་ནི་ཐོ་བ་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་ཚད་མ་ཅན་དངོས་པོའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་ པ་དཔེར་བྱེད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསྟན་པའི་དཔེ་ཅན་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཅུང་ཞིག་མི་བྱེད་ཀྱང་བདག་ཉིད་ལྡོག་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ལྷན་ ཅིག་བྱེད་པ་རྣམས་ཁྱད་པར་མི་བྱེད་ཀྱང་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་སྔར་བསྟན་པ་དཔེས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདྲེས་པ་དང་ཐ་དད་མ་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པ་མ་འཐོབ་པའོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྔར་དམ་བཅས་པའི་མི་མཐུན་ པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་མ་ངེས་པའི་འཐད་པ་མཇུག་སྡུད་དོ།།ད་ནི་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་མ་གྲུབ་པར་སྟོན་ཏོ། །སྔར་ནི་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས་མ་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་མེད་ པར་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །མ་གྲུབ་པ་ཡང་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་འདི་ལ་བསྟན་པ་ཁྱད་པར་བྲལ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །གནས་པའི་ ཁྱད་པར་དུ་རྟོགས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལས་བཟློག་པ་བསྟན་པས་ཁྱབ་པ་དེས་ན་འགལ་བ་ཉིད་དོ།།འགལ་བའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་པས་ཉེ་བར་དགོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་རྣལ་མའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་འགལ་བར་བརྗོད་པར་འདོད་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་བཟློག་པ་ བསྒྲུབ་པ་ལ་བསམས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་བློ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བས་དེར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཡང་ཉེ་བར་སྦྱར་ནས་སྨྲས་པ་ནི་ཅི་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་གནོད་པ་སྡུད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་མངོན་ སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་དོ།།དེ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་དོ།

据说，瓶等诸所取，摄取如锤击等差别之助缘因后，能生所谓"坏灭"之果。锤子于瓶之坏灭生起时，并非作某随顺之差别。
不应说锤等非是坏灭之因，因其随顺于锤之有无故。此即"随行"所说。"又如"此语是以随行、返遮为量之事物自性相之生果为喻。"如是"即是总结前述所喻。
如是，虽然锤等于瓶等略无所作，然待自身返遮，此即成立如种子等所说。是故，诸助缘虽不作差别，然以喻成立前说之待性。
于"如何"等中，"和合与差别不成"即是未得差别之关联。"是故"等即总结前立宗相违品之返遮疑惑相之具余不定之理。
今"复次"等即显示此因不成。先前是承许已成而说不定，因为无有品法则不应理成为生疑之因，由无关联故不应观察，此即所说。
不成者亦于此所见事物关联中，无差别之显示非由现量所证。了知住性差别即由显示刹那性之相违而遍摄，故即相违。
由相违故无力，不应安立，此说是欲说由无成立正所立之力故为相违而显示，非是思及成立相违，有人心生迷惑，为令不致如此，故复加说"云何"。"如是"即总摄立宗义为现量所违。他人以现量所成事物之刹那性为宗，彼即总别之自性。

།སྤྱིའི་ཆ་ལ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བསྟན་པར་འཛིན་པར་བསྙོན་དུ་མེད་དོ། །དེས་ན་དེས་གནོད་དོ། །དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ ཡིན་ཏེ།རྟོག་པ་མེད་པ་དང་མཚུངས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་ཉེ་བའི་ཡུལ་ཅན་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་དང་འདུ་བ་ཐ་མི་དད་པའི་ངོ་བོ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་ པས་གནོད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེའི་འབྲེལ་བ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་བཟློག་པ་བཤད་དོ།།འདིར་གཏན་ཚིགས་ནི་ངོ་ཤེས་པ་དང་དྲན་པར་བྱེད་པའོ། །སོགས་པ་སྨོས་པས་ངོ་ཤེས་པ་པོ་བརྗོད་པར་འདོད་དོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དུས་དང་འབྲེལ་པའི་རྩོད་གཞིར་ གྱུར་པ་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་ཐ་དད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་གསལ་བར་ཐ་དད་པའི་ལྷས་བྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་དག་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ།།ངོ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལས་ལྡོག་པ་ན་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་ལྷས་ བྱིན་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཞན་གྱིས་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དྲན་པ་པོའི་དྲན་པའི་བཟློག་པ་བཤད་དོ། །དེ་ནི་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་གིས་མྱོང་བ་ལ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་དུ་མ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་འདི་ལྟ་བུ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བསྟན་པ་ནི་ལྟ་བ་དང་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་དགག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་མི་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དགག་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ན་འདི་ལ་མི་དམིགས་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་སྐབས་ཚོལ ཞིང་དོགས་པ་ལ་དེས་ན་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ།།དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་བཞག་ནས་སྦྱོར་བ་ལ་འགོད་པར་བྱེད་པ་ནི་གང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྟ་བ་པོ་དུ་མའི་དབུས་ན་གནས་པའི་གར་རམ་གྱད་ཐ་མི་དད་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ ཅིག་ཅར་མཐོང་བ་ནི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེའོ།།མཐོང་བ་པོ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ངོ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མི་སླུ་བ་དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྩོད་པའི་གཞིར་བྱས་པའི་སྐད་ཅིག་གི་ བདག་ཉིད་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དུས་སུ་ཐ་དད་པ་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་བསྟན་ཏོ།

对于共相而言，无可否认地执持为具有认知自性之现量所显。因此，彼为能害。彼亦非非现量，因说与无分别相等故，即"从近取境之根所生者为现量"之定义无差别故。
明显与和合不异之体性即是共相。其余易解。
于比量所违品类中，"此中"等为显示其关联而说返遮。此中因即是认知与忆念。说"等"者意欲表达能认知者。
于成立前后时关联之诤论事物为刹那差别时，明显有别之天授、祭授二者即是相违品。由彼等认知等返遮时无有异相故，应以无别遍摄。此即"天授"所说。
"他见"此语说明忆念者之忆念返遮。彼唯于一作者之经验，因于多作者则无故。于认知亦复如是。此即"见与能认知"所说。
若问：于成立刹那自性差别之遮遣时，岂不应取不可得因耶？凡诸遮遣皆从不可得，如是安立，于此何为不可得因？寻求机会而生疑时，故说"此中"等以显示遍摄不可得。
如是安立因义已，于比量中安立即是"何"字。处于众多观者中之舞者或力士无别而无疑顿见，即是同法喻。由诸观者互相认知相而不欺故，随行得成。"如是"显示宗法。"某事物"即显示立为诤论事之刹那自性前后时差别为宗。

།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འཕངས་པ་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་སྔར་བརྗོད་པས་ཚུལ་གསུམ་ཚང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཉེ་བར་བསྟན་པས་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་མགོ་བསྒྲེས་ཏེ་དོན་གྱིས་སྟོན་པར་ བྱེད་པ་ནི།ངོ་ཤེས་པ་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དྲན་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡང་མགོ་བསྒྲེས་པར་བསྟན་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །འདི་ནི་ལྡོག་པ་འབའ་ཞིག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མཐུན་ པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་ཀྱང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བས་སྔར་བསྟན་པ་ཉེ་བར་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་གང་དུ་བརྗོད་ནས་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་ཅེ་ན། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ པར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་མངོན་སུམ་མེད་པར་བསྟན་ལ།གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དམ་བཅས་པའི་དོན་འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲགས་པ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་སྐྱོན་ གཅིག་གིས་སྤངས་པ་ལ་གཉེན་པོ་གཞན་དོན་མེད་དོ།།ཐལ་བར་བྱས་པ་ལ་མེ་སྦར་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། རྩོད་ན་བདེན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་སུ་ནི་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་བསྟན་པས་འགའ་ཞིག་ཅི་ཞིག་ལྟར་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པས་ཕྱོགས་ཀྱི་དོན་སྔ་མ་ཉེ་བར་སྡུད་པར་བྱེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་དང་། རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་། དཔེས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དང་། གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དང་། མ་གྲུབ་པའམ་འགལ་བ་ཉིད་དང་། དམ་བཅས་པའི་དོན་མངོན་ སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གསལ་བ་དང་།འགྲོ་བའི་གྲགས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་འཇིག་པར་བརྗོད་པ་ཉིད་ནི་འཇིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོན་ཏོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཉེ་བར་དགོད་པའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་པའམ་ ཡང་ན་དུས་ལ་བབ་ནས་འདི་ལ་ལན་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ།།སྐད་ཅིག་གི་སྒྲའི་དོན་གྲུབ་པར་བསྟན་པས་དང་པོ་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བའི་དུས་ཀྱི་དུམ་བུ་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བསྟན་པ་ནི། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐར་མ་ཤེས་པའི་གཙུག་ལག་དེ་ཉིད་ལ་འདི་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་སྐད་ཅིག་ཐང་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།

由投射随行及前述因之返遮，三相具足。如是由近显认知自身之因之比量，以认知为首而以义显示者，即"依赖能认知者之方便"等。
亦显示以忆念者自身之因之比量为首者，即"如是"等。此应说为唯返遮因之比量，因虽于同品无，然由于异品返遮之力而能成立所立故。
故"如是"者摄略前说。若问：于何处说无现量与比量而作结论？答：于显示因不成之处说无现量，于因等过失中说无比量。
所立义亦违一切世间共许，如说"有兔者非月"。若谓：由一过失已遮，则余对治无义，如于灰中燃火。答：于诤论则然，然于论中由示现种种方便，于某时如何显示某事，无过。
故"是故"等摄略前宗义。是故，由差别不成即是宗性，及与自语相违，由喻于所立生疑，因不定性，不成或相违性，所立义为现量与比量所明，及违世间共许故，说事物为无常即是无常，此为前宗义。
为安立宗义故，大师为利他而作，或说"时至，听此答"。由显示刹那声义成就，遣除最初所立之差别不成。世间于刹那声之运用，即说极小时分。此即"如是"所说。于星算明论中此即共许，即"刹那须臾"等所说。

།དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ནི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱིས་ལས་སྣ་ཚོགས་བྱས་པས་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་བག་མར་འགྲོ པ་ལ་སོགས་པ་དུས་ཐ་དད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དུས་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་དུས་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བ་ནི་སྐད་ཅིག་ཏུ་བརྗོད་དོ། །འགའ་ཞིག་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་འདུས་པའི་དུས་ནི་སྐད་ཅིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྲིད་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་གིས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་ རྒལ་བའི་དུས་ཅུང་ཟད་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་གོ།།དེ་ལྟར་རྡུལ་གཉིས་ལ་ལྟོས་ནས་ཆེས་ཕྲ་བ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ཆ་དང་ལྡན་པའི་དུས་ཅུང་ཞིག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཆ་དང་བྲལ་བའི་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བའི་དུས་ཀྱི་ཆ་ནི་སྐད་ཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དུ་མས་སྐད་ཅིག་གི་དོན་ ཤེས་པར་བླ་བས་དེའི་གནས་སྐབས་ནི་སྐད་ཅིག་མའོ།།དེ་བས་ན་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པའི་དཔེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ལ་ཅི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེས་ཕྱོགས་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚེ་དང་ལྡན་པས་བསམས་སམ།ཀྭའི་དཔེ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་དགོས་པ་མི་ཤེས་པར་འདི་སྐད་དུ་སྨྲ་བར་བྱེད་དེ། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་ཞུགས་པ་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་གྱི་དཔེའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་མཐུན་པ་སྟོན་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ནི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཚད་མ་བརྟག་པར་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་དྲན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་འདི་སྨོས་སོ།།ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་གང་ལ་ཁ་ཅིག་ཏུ་སྟོན་པ་དེ་ནི་དཔེ་ཡིན་ནོ། །དཔེ་མེད་ཀྱང་ གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དཔེར་བྱེད་དོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།ལོག་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་དེའི་ངོ་བོར་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་མེད་ན་ཡང་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་རྟེན་དུ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དཔེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟུར་ན་གནས་བ་ཞིག་རྩོད་པར་བྱེད་དོ།

为您翻译这段藏文：
关于造论，是为显示诸有情造作种种业而生种种果报，以及婚嫁等事发生于不同时间。因此，通过区分不同时间，极短暂的时间称为刹那。有说一极微和合的时间为刹那，此为譬喻。一极微越过另一极微所需的极短时间，即为刹那。
如同相对于二尘而言极微最细，同样，相对于具有前后分位的短暂时间而言，无分位的极短时间即为刹那，故以多种方式可知刹那之义，其状态即为刹那性。因此，并非差别不成。
对于所说"无二者共许之喻"，具寿是否认为：以所立法成就相似法之喻而于宗确定所立，由无此故非比量耶？不知取"如"喻之目的而作此说。为令忆念遍充成立之量而取，非为喻故。由"非显示相似"等，故非能立支分。此于"相似性有二种"等中已于量论中说明。
若问：由忆念遍充成立之量有何作用？故说"遍充极成"等。"即"字表因义。如是，有性相之因与刹那性同时，以能遍不得为性之量于某处显示彼自性即是喻。如说虽无喻，亦以能破量为喻。
说明：若无颠倒分别，虽于二方皆无彼性极成，然以一切能成立关系之量为所依者皆为喻，此即"是故"所说。"若如是"者，是旁观者作诤论。

།ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་ཉིད་དང་ལྡན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཟློག་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཉེ་བར་སྡུད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན་བུམ་པ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ དང་ལྡན་པར་སྟན་པར་བྱེད་དེ།དེ་ན་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ལ་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདི་ལ་སྙིང་པོའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པ་ ལ་སོགས་པ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་འཇུག་པ་དེ་བརྗོད་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་སྤྱི་མཐར་ཐུག་པར་འཇུག་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བ་དེས་ན་དོན་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་ཉེ་བར་སྡུད་པ་དོན་ཕྱིར་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེའི་ལན་འདེབས་པ་ནི་འདུ་བ་ལྟ་ རེ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།།གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་འདུ་བ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པ་མེད་ན་དེ་ལས་དེའི་གནས་པ་འཕངས་པས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་མཛེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡོད་པ་ཉིད་ནི་ད་འདིར་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་རྟོག་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱི་ མོ་ལ་བརྟེན་པས་འདུ་བ་ཐག་བསྲིངས་སོ།།དེས་མ་གྲུབ་པ་གང་ཞིག་མ་གྲུབ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན། ཇི་སྐད་དུ་ཞེས་བྱ་བས་གཏན་ཚིགས་ལ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་འཇིག་པའི་རྒྱུའི་དཔེ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་སུན་དབྱུང་བའི་ཆེད་དུ་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་ དོ།།དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ། །སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་ལ་ཞིང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ལྟོས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ བུམ་པའི་དཔེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དཔེ་ལས་བྱུང་བའི་མ་གྲུབ་པས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རིམ་གྱིས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་མ་ངེས་པར་བརྗོད་པ་རྩ་བ་དང་བཅས་ཏེ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞུང་འདིའི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ།།ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པའི་འཇིག་པ་བྱེད་ དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་འདིའི་དོན་ཅི་ཡིན།།ཅི་བུམ་པ་ཉིད་བྱེད་དམ་འོན་ཏེ་འཇིག་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཞིག་ཡིན། ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་ནི་འཇིམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ལ་བྱེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།

对于所立有法声等具有刹那性时，为成立与所立相关而摄集能破违反之量时，如瓶子般显示声等具有刹那性等所立法。
若问：摄集有性等因有何必要？故说"于有法自身"。此中要义为：于声等所立有法自身，凡是能遍不得等能破量所及处，即于所立有法之究竟总相所及处生起所立法之觉解，故由已成办义利之故，能立摄集为显义而重述，此即"任何"之义。
对此回答说"如和合暂时"等。若诸有生者无有性和合等分别，则由此推知其住，说为非刹那性则为妥当。有性即此处依于他者所许分别有无之后而延展和合。由此，何者不成而以不成为所立？如所说，为成立因之决定性，为破他者所立坏灭因喻而重述。
以"此亦"等而作破斥。如稻芽依田等，瓶不应依止坏灭因事物。故全无待于俱有事物之所取，由瓶喻不成故，以喻生不成而说非刹那性亦可次第为作者性之不定，此即显示具根本之义，是此论之摄义。
锤等作瓶之坏灭，此义何为？是作瓶自身，抑或是异于以坏灭声所诠事物？非第一种情况，因瓶由泥等所成，于已作不应再作故。

།གཉིས་པ་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ།འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་གཞན་བྱེད་ན་སྣམ་བུ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་སྔ་མ་ལྟར་དམིགས་པ་དང་དོན་བྱེད་པ་དག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་འཇིག་བྱེད་དུ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་གཞུང་གིས་བཤད་དོ། །གྲངས་ཅན་གྱི་འདོད་པ་དགོས་པར་བྱེད་པ་ནི་འདི་སྙམ་ དུ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དམིགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་མི་སྣང་བའོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ། །དམིགས་པ་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་ནི་མི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པའི་དུས་ན་སྔ་མའི་རང་བཞིན་ཉམས་པས་འདོད་པར་བྱའོ། ། གཞན་ནི་ཤེས་པར་སླའོ། །འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་གྱི་དོགས་པ་བསུ་བར་བྱེད་དེ། འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་འཇིག་པ་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འཇུག གོ།།གྲུབ་པའི་མཐའ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་གཉིས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མ་ཡིན་པར་དགག་པ་དང་། མེད་པར་དགག་པའོ། །མ་ཡིན་པར་དགག་པ་ནི་བུམ་པ་ལས་གཞན་དོན་གྱི་དངོས་པོ་སྣམ་བུ་ལྟ་བུ་ སྟེ།དེ་ལ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པར་དགག་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། མེད་པ་ནི་མེད་པར་དགག་པ་ངོ་བོ་ཉམས་པ་ཅིའི་ངོ་བོ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུའི་བྱ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་མ་ ཡིན་པར་འདོད་པར་བྱ་སྟེ།འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་ཁས་བླངས་སོ་ཞེས་རིམ་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །ཁ་ཅིག་ཏུ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་དང་ གཞན་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པའི་ལུས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་འདི་ནི་ནང་གི་ཁྱབ་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཡོད་དོ།།དེ་དག་གི་སྨྲ་བ་ནི་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ནང་གི་ཁྱབ་པའི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་སྒྲ་སྐད་ ཅིག་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ན་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་བྱེད་པ་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་ན་གཞན་འདི་དག་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །འདི་ བསྟན་པ་ཡིན་ཡང་བུམ་པ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་བྱེད་དོ་ཞེས་སོ།།དེ་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་འཇུག་གོ་ཞེས་སོ།

第二种情况也不成立。若坏灭作为另一事物，则应如毛毯般，瓶应仍可被见及起作用，故不应理。此由"不应为坏灭者"等文已说明。
为说明数论派之主张，故说"作是念"。所见即有性之不显现。以"此亦"等而作破斥。凡是所见者即非不见，因为相违故。是故，于不见时应许前者之自性已坏。其余易知。
"作是念"是迎接他者疑虑：果事物之体性必定随顺差别与无差别性。坏灭为无故，差别与无差别之分别不起。
随顺宗派之无事物者说"无事物亦"。无事物有二：非遮与无遮。非遮如异于瓶之事物毛毯，于此未离差别与无差别之分别。于无遮分，因唯非因，无即无遮，性质已坏，非任何体性，故非因之作用境。
无必定应许为非果，因果性已许为事物之体性，故次第成立，如是等。于某处，种子等生芽等，所取种子之位从位差别及从他返，将成无体，此过失存在于内遍说者。
彼等所说非随理，如是内遍之能破量之了解次第为：若声成为刹那性等自性，则次第与顿时作用皆不应理。故应由能遍不得之过而许为刹那性。于此若说，则他者等作如是言："此虽已说，然如瓶般作果"。于彼亦能破及故。

།ཕ་རོལ་དམིགས་པ་དང་། མི་དམིགས་པ་སྲིད་པར་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་པས་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གི་ཡུལ་ཅན་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་འགོད་པས་ཁ་རོག་བསྡད་པར་ བྱའོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་དང་ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་འོངས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དག་དཔེ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་པ་གཞན་དུ་སུས་བརྗོད། དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་འཇུག་པས་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་སོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་གཞུང་གིས་སྙིང་པོའི་དོན་བཤད་དོ། །འདིའི བར་གྱི་གཞུང་གིས་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་བླངས་པའི་དོན་མེད་པའི་ཀླན་ཀ་ནང་གི་ཁྱབ་པར་ལྟ་བ་དེ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གཞན་གྱིས་བཀོད་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པའི་དོགས་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བཟློག་ པའི་དོན་དུ་གཞན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལ་ནན་གྱིས་ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་བླངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་ཡང་རྒོལ་བ་ནི་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་དོན་མེད་པའི་རྩོད་པ་མ་སྤངས་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་རྩོད་པ་མེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ ཞེས་བྱ་བའོ།།གལ་ཏེ་ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་གནོད་པ་བྱེད་པས་དཔེ་ཁོ་ན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་མེད་པར་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གི་ཡུལ་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་ བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་ཁོ་ནའི་ཁྱབ་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཁྱབ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་ཁྱབ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་ ཆོས་ཅན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་གང་གི་དོན་དུ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་སྡུད་པ་ཡིན་དེ་ལྟར་ཡིན་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཚུལ་གཉིས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་བསམས་པའོ།།བདེན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལན་འདེབས་པར་བྱེད་དོ།

为您直译这段藏文：
在观察到他方之所见与不见的可能性后，如是显示，通过安立能破一切事物之境的能破，应当保持沉默。如是则外遍已至，因为必须于所立法之外的瓶等诸物上显示彼故。正因如此，彼等为喻。
若问：岂非无有所立之决定，如何是彼？谁说为他相？于此，所立由能破量趣入故定是决定，能立亦由现量。故如是依赖于量，此等文句已说明要义。
此中经文所说，执"有"为因相之无义诽谤，视为内遍者非善。因为是为遮遣他者所立因于相违品趣入之疑虑故。为此遮遣之义，因于他趣入故，对建立关联之量，特意取外遍，此为决定所说。
于此亦有诤论：摄取有之因相成为无义诽谤未除，此无诽谤即是"若"等。若外遍舍离所立法，由能破唯于喻上随行、返遮为相之遍摄非能立，然于总别无别之所见、未见一切事物境，同时而作。
所谓外遍，是以遮除非外之差别而限定，非唯外之遍为外遍，如内遍。如是，从建立关联之能破量本身即能了知所立法为刹那性，为何摄取有之因相？如是则成为二相之了知因，此为他者所思。以"诚然"等而作答。

འདི་ལ་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གནོད་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ནི་གང་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་གྱི་དེས་སྒྲའི་ཡོད་པ་དང་དངོས་སུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཤུགས་ཀྱིས་ལེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་སྐད་ཅིག་མར་སྒྲ་མེད་པར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ཡང་མ ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡོད་པ་ཉེ་བར་བསྡུ་བར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །སྐྱོན་གཞན་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པ་ནི་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པོ་ཞེས་གྲག་གོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལས་ཐ་དད་པའི་གནས་སྐབས་ ཅན་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པས་ལྷན་ཅིག་བྱས་པ་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པས་བསྐྱེད་པས་ཡུལ་དང་།དུས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་རུང་སྟེ། དེ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་མི་དད་པའི་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས་སོ།།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ལ་མེད་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལ་དེ་ཉིད་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྨྲས་སོ། །དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འདིར་བརྗོད་པར་ནུས་ ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མའོ།།དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་གང་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །རྒྱུ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གྱིས་ཐོབ་པ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པའོ། །འདི་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཏེ་བྱེད་བཞིན་པ་ནི་དོན་བྱེད་པ་པོ་བདག་ ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་འོག་ནས་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་དགོས་པར་བྱེད་དོ། །རྒྱུའི་ནུས་པ་རྣམས་ནི་སྣ་ཚོགས་ཏེ། དཔེར་ན་ཁ་ཅིག་དངོས་པོའི་ངོ་བོའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ། ཡང་གཞན་ནི་མེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་བྱེད་པར་ནུས་པའི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་དོ། །བུམ་པ་དང་དབྱིག་པའི་ཚོགས་ཕལ་ཆེར་འབྲས་བུ་མཐའ་དག་གི རྒྱུར་ནུས་པ་མེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ།།འབྲས་བུ་མེད་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་། འགའ་ཞིག་ཏུ་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། གཞན་གྱི་བསམ་པ་བླངས་ནས་སེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་གང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁྱེད་ཀྱིས་མངོན་པར་ འདོད་པ་རྒྱུས་སྐྱེད་པ།དེ་ཡང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིགས་པས་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པར་འདོད་པར་བྱའོ།

此中总义如是：能破之作用即"凡是存在者皆为刹那性"，此非直接执取声之存在，亦非间接获取，且不能无声了知存在之自性为刹那性。是故，唯应摄取由他量所成之存在。
所说遮除其他过失之境与时有别，于双方论者皆成立为事物自性。若瓶之事物非有亦与非有之位有别之位，由锤等俱作，彼之近取所生，承许境与时有别是应理的，彼即成为事物。事物之体性即具彼相故。如是则不出离前位之异、不异分别。
若谓事物是能作用，无即非尔，对此即说彼即能作用之事物。彼之能立即"异于他义"等。此中"能说"后加"由比量"。彼之明显即"凡所作"是因义。"因之差别"是义准而说。此是自性因，作用即能作者自体之自性故。彼体之关联将于下文成立。
"若如何"即欲成立因于相违品趣入之可能性故为不定因。因之功能各异，如有些生事物体性之果，复有他者即是无，如是种子等必定能作芽等果。瓶与杖之聚多分生无有能为一切果因之事物无。虽非作无果，于某处作果有何相违？
承他意而遮除：汝所许必定无体性，由因所生，彼亦应由下文所说理而许具差别相。

།གལ་ཏེ་དེ་ནི་བདག་ཅག་གིས་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བའི་མཚམས་ལས་འདས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ནི་ནམ་ཡང་སྤང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་དང་རྟོག་པ་པོ་གཅིག་རྒྱུད་དེ་ཡང་དག་པའི་ཁྱད་པར་མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསླན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལས་བྱུང་བའི་གསལ་ བར་སྣང་བའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ།རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་སོ། །དེས་ན་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མཐར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མངོན་སུམ་གསོལ་བར་བྱ་བའམ།འབྲས་བུ་མེད་པ་དེའི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་དག་པར་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྩ་བ་ཉིད་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྲིད་པའི་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡོད་དེ། ཡང་གོམས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་སྲིད་པ་དེ་ནི་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། འདོད་པ་དང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་ གོམས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བུར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྟ་བུའོ།།སྒྲ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་བླང་བར་བྱ་བ་དང་དོར་བར་བྱ་བ་དང་། དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཚོགས་འཛིན་པའི་འགྲོ་བ་ཡང་གོམས་པ་ལས་ཁྱད་པར་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ གཞན་དུ་བསྟན་ཏོ།།དེ་བཤད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྷག་མ་ནི་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་བྱས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་སྤངས་ནས་འགྲེལ་པ་ངེས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་བཤད་པ་ནི་དེས་ན་ དོན་བྱ་བ་མཐའ་དག་ཅེས་བྱ་བའོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་བྱ་བས་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་འགལ་བ་མེད་པ་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ལ། ནུས་པ་ ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བའི་བྱ་བ་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་ཡུལ་དང་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།

即便它超出了我们直接感知的界限而成为间接认知的对象，也绝不应舍弃作为比量等分别之境。如是，由一个认知者相续中具有真实差别之分别反复熏习的修习究竟所生之明显显现的一切智智之行境，必定成为彼之因，以"非因非境"之理故。因此，此必定作为一切智智之果。
故应祈请一切智现量，或承许无果之彼成为作果。其遮除之真因是存在的，超越根境之自性不可得非作用，彼即是根本故，亦非由他。
能立即有推度可能，即由串习而成差别之可能性，是明显显现智之可能性。譬如贪欲、忧恼等串习位中之女性体性。声与分别推度所取之应取、应舍及其方便聚，有情亦由串习而有差别可能等比量，于他处已说明。
其释即"能立亦如有"。余者明显。如是遮除已作因之不定性后，为决定诠释故，说明能立于相违品离之量："故一切所作"。于无事物以作用成立能作用，与一切能作用相离者是其相违品。于彼，以作用自身与体性无违，非体即离体，与一切功能相离者即离体之作用具体，由境、时、位差别因所作，已如是显示。

།དེས་ན་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་དང་། འགལ་བ་ལ་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་བསྒྲུབ་བྱ་ལས་བཟློག་པ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ དང་བྲལ་བ་ལས་ལྡོག་པས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་གྲུབ་པོ།།བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པ་བྱས་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཚང་ངོ་། །འདི་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གང་གི་དོན་དུ་འདི་བརྗོད་པ་དེ་ མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་བས་ན་དོན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཁྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པའི་རྣམ་པས་བུམ་པ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བཤད་པའི་རིགས་པས་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་བུམ་པ་ལས་ཐ་དད་པའམ། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ བའི་སྐྱོན་སོ་ན་འདུག་པ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །བུམ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་འདི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར། འོན་ཀྱང་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་དེ་བུམ་པའི་ཅིའི་ ངོ་བོ་ཡང་མ་ཡིན་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་ཅུང་ཟད་མ་ཡིན་ལ་མ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་གོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐལ་བ་ལས་བཟློག་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་དོན་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་མི་རུང་བ་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་ནོ། །བུམ་པ་མེད་པ་ཡང་དོན་ཐམས་ཅད་ བྱེད་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ།།འོ་ན་བུམ་པ་མེད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲ་བ་འདིའི་དོན་ཅི་ཡིན། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བཤད་པའི་རིགས་པས་དངོས་པོ་མེད་པ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལས་ཀྱི་དོན་ ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་བརྟགས་ན་བུམ་པའི་དངོས་པོ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོའོ། །འོ་ན་དེ་ལྟར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ལ་ལྟོས་པའི་དགག་པ་ནི་ཚིག་ཕྱི་མ་ལྷན་ཅིག་བསྡུ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ནུས་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ད་ནི་ཇི་ལྟར་ཉི་མ་མི་མཐོང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། །དེ་དག་ཉིད་ལ་སྦྱར་བར་འོས་སོ་ཞེ་ན། གཞན་ལ་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར་ནུས་པ་ནི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་ཉི་མ་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱར་བར་མི་བྱའོ། །དེ་དག་སྦྱོར་བ་ནི་འཆད་པ་ པོའི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་བཤད་པར་བྱ་བ་དང་འགལ་བ་འཆད་པ་པོའི་ཚིག་ལ་གུས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因此，具有作用自性者与相违者成为离自性之过，由此能遮遣所立之离功能性，以离功能性之遮遣而证成功能性为所立及其自性，故已成立随行与遮遣。作用性亦为对方所承许，故具足三相。此为应成因。
为此所说之总结即是"故能作用"。依您所说之相，无瓶应成实事，以所说之理能作用故。如是则有异于瓶或不异于瓶二边之过失仍在。
为显自己所许之相故，说"无事物"。所谓无瓶非由因所作，何以此成为境、时、相确定之体性？然而，离体性者即非瓶之任何体性，是自体性之损减。此即所说"非任何所是，唯是非所是"。
从应成返诤即是：凡不能作一切义者，彼非其果，如虚空花。无瓶亦不能作一切义故，此为能遍不得。
若问："说'无瓶能作'此义何为？"为显示此故，说"无事物能作"等。以所说之理，无事物能作之业义不应理，如实观察则"不作瓶事"此说随顺于理。
若尔，如是依能作义关联之遮遣，则后句不应总摄，以无功能故。今如何配释"不见日"等？若谓唯应配于彼等，何故不能用于他处？功能随教理故。若尔，则不应配"不见日"等，彼等配释是论师语故。其所解说相违者，不应敬信论师语。

།འཆད་པ་པོ་དག་ནི་མདོ་བྱེད་པ་ལས་ཆེས་མངོན་པར་བརྩོན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཚིག་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་ཆེས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་འགའ་ཞིག་ཅེས་ཁྱད་པར་མི་ ཤེས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་སྦྱོར་ན་ནི་སླུ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་ལས་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་གང་ཉི་མ་མི་མཐོང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་སྤྱད་པ་སྦྱོར་བར་འོས་སོ། །སྦྱོར་བ་པོ་དང་རྟོགས་པ་པོ་མཚུངས་པར་རྟོགས་ པ་ནི་ཡོད་དེ།དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་ཁས་མ་བླངས་པའི་བྱེད་པ་ཅན་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ནི་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། །དེའི་བྲང་བརྡུངས་ཤིང་ཆོ་ངེས་བཏབ་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུས་འདོད་རྒྱལ་དུ་ཡོངས་སུ་སྦྱར་བའི་བརྡ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་ པའི་སྒྲ་རྣམས་རང་དབང་དུ་གནས་པས་སུས་ཟློག་པར་བྱེད།ཟློག་པར་བྱེད་ན་ཡང་གླང་པོ་ཆེ་སྨྱོ་བ་བཞིན་དུ་དེ་དག་འཕམ་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་ཁོ་བོས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གཞན་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་འདིར་མང་པོ་མི་བརྗོད་དོ། །དེ་ཀྱུས་མ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་མི་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ ཡིན་དང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པའི་ལྷན་ཅིག་ཉིད་ཉེ་བའི་རིམ་གྱིས་འགྱུར་བས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་རིམ་གྱིས་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།འཇིག་པའི་རྒྱུ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ནི་དཔེ་མ་གྲུབ་པས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་འཇིག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་པས་ཐོ་བ་ལ་སོགས་ པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་བསལ་ནས་ད་ནི་གཞིག་པར་བྱ་བར་མངོན་པར་འདོད་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་པས་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ཉིད་བསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་མི་ནུས་པ་དང་དོན་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞན་དང་གཞིག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།། ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་ནི་དོན་མེད་པར་བསྟན་ལ་ཕྱི་མ་ལ་ནི་མི་ནུས་པའོ། །དེ་རྒྱུ་ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་དང་། །གང་ཞེས་དེར་རང་བཞིན་གྱིས་འགྱུར། །ཞེས་ཀྱང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྣམ་པ་གཞན་དོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐོ བ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཉེ་བའི་དུས་ཚུན་ཆད་དུ་མི་འཇིག་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་སེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ན་དེ་དག་དུས་ཅུང་ཞིག་གནས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ་ ཞེས་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ།།དུས་ཅུང་ཞིག་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཅུང་ཞིག་གནས་པ་གང་དག་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་གོ།

若谓"诸论师较造论者更为精进，故其言是量"，则因彼等不知某些殊胜差别，若依世间用法，则知欺诳与其他之差别。
如是，如"不见日"等，"无事物能作"等亦应配合世间常用。能配者与能了解者有相同理解，于此造论者未许之作者，其因不应显示。如已说"即使捶胸哀号，世间亦不转故"。
复次，诸声仅随人意任立之名相而独立存在，谁能遮止？若欲遮止，则如狂象，彼等将败。此我已于他品广说，故此不多言。
其配于因者，即所谓"彼不作之作者亦"。如是，由全然不作之俱生性次第生起，非刹那而次第作果，如坏灭因，所说此者以喻不成而遮遣。
如是，首先以观察坏灭自性而遮除锤等因事，今为遮除欲坏瓶等事物自性之观察中彼等之因性，为显无能及无义，以"他与所坏事物何"等而成立。初分显示无义，后分显示无能。如说"彼因无能故，云何彼自性"。
作异疑虑者，即所谓"作是念"。陶师等从自因生瓶等，乃至锤等坏因现前之时皆不坏而生。故有坏因所生，此即所说。
彼遮遣者，即由"彼亦"等。如是说时，则成许彼等有暂住时性。"诸暂住法"者，即有暂住时者。

།དུས་ཡུད་ཙམ་མམ་མིག་འབྱེད་པའི་དུས་སུ་གནས་པའམ། སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་གནས་པ་ཡང་རུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པའི་ དུས་སུ་དེ་དག་གི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ལྷགས་པ་དེའི་ཚེ་སྔར་རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་གནས་པའི་རང་བཞིན་སྔ་མ་དེ་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད།མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་འོན་ཏེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱིས་སྐྱོན་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་ གཉིས་སྡོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ལ་གནས་པར་འཕན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་གནས་པ་མ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བཞི་པ་དང་ལྔ་པར་ཡང་རྒ་བ་དང་འཆི་བར་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །འདི་བཤད་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཟོལ་ བརྗོད་པས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ཕྱོགས་གཞན་སྐྱོན་གྱི་གནས་སྐབས་མཚུངས་པར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །སྔར་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་དུས་ལ་བསྡད་ནས་ཅུང་ཟད་གནས་པ་ནི་སྲིད་པར་བྱས་ནས་སུན་ཕྱུང་ལ། ད་ནི་ཡོངས་སུ་བརྩིས་པའི་སྐད་ཅིག་ཅུང་ཟད་ཀྱི་མཚམས་སུ་ མི་འཇིག་པར་དངོས་པོ་དེའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་གོ།།སྐྱོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་ཕྱོགས་འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཉེ་བའི་དངོས་པོ་སྔར་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་སྡོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ལ་སུན་འབྱིན་པ་ བརྗོད་ནས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་འོན་ཏེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ།།དེ་ལ་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ན་ནི་སྔར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཐར་ཕྱིས་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྔ་མའི་མཐའ་ལའོ། །རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་པ་མི་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏོ།།ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་ནུས་པ་དང་དོན་མེད་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཕྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་བརྟག་པ་བྱས་ལ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདིར་ནིའི་སྒྲ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བས་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་དོ།

无论是须臾时间、眨眼之际的存在，还是存在两个刹那，当第二刹那时其坏灭因到来之时，先前从自因所生的二刹那住性之前者是有还是无？若取无的一边，则以"或者又"等后文将显示过失。若谓有，则因其为二刹那住性，将延续至第二、第三刹那。如是，因未遮除二刹那住性，于第四、第五刹那也必定不会衰老死亡。
对此解释即所谓"此理趣"，是以譬喻而说。"正因此故"表明另一边过失情况相同。先前是就待坏因临近时而住，承认暂住而予以破斥；今则是说在所计算的少许刹那间隔中不坏而从彼事物之因所生，此为差别。过失如前。对此解释即所谓"此边亦"。
因此，如是对"坏因临近时，先前所生之二刹那住性存在"这一方面作出破斥后，对"不存在"这一边的说明即以"或者又"而述。对此解释即所谓"如是则先"，即后生自性对前边际而言。"常或无常"意为自性是否坏灭之性质。
对两边皆应如前说无能及无义。对后生亦应作如是观察，说明如是过失。此处"故"字表因由义。以"因此"作结语。

། གང་ཕྱོགས་སྔ་མ་སྨྲ་བས་དཔེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཔེ་གཞན་བརྗོད་པ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་རྣམས་དེའི་འཇིག་པ་སྐྱེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣམ པ་དེ་སྐྱེ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྗེས་སུ་བརྗོད་ནས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དཔེ་དང་དོན་དག་ཤིན་ཏུ་མི་མཚུངས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །དེས་ནི་གང་གི་ཚེ་དེ་ཉིད་ནི་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་འདུ་བྱ་བའི་སྣོད་མ་ ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པའི་སྔར་ཐ་དད་པའམ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་དེ་དག་འདིའི་ཅི་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་བཤད་པ་འདིའི་གཞན་ཞིག་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྔ་ན་མེད་པའི་འཇུག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་བཤད་པ་ནི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞིག་པར་བྱ་བ་དང་འཇིག་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་མི་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞིག་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞིག་པར་བྱ་བ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་པོའི་ ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་པའམ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པའམ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ལས་མ་འདས་སོ།།དེ་བཞིན་དུ་གཞིག་པར་བྱ་བ་ཡང་ཅི་རང་ལས་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཅན་ནམ་འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པའི་རིགས་ སོ།།དེ་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ན་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རྒྱུ་ནུས་པ་མེད་པ་དང་། དོན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྩོད་པ་འདི་མི་ནུས་པ་དང་དོན་མེད་པའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པར་བསྟན་པར་ནི་ཅི་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གཞིག་པར་བྱ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་མི་འདྲ་བར་བརྗོད་ པར་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞིག་པར་བྱ་བའི་ཞེས་བྱ་བའོ།།གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྔར་བསྟན་པ་རྗེས་སུ་བརྗོད་ནས་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ། །འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ ཏེ།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ན་དེའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་གྲུབ་པས་ནི་དེ་དག་བུམ་པ་ལ་འགོག་གོ།

前者为证成所立而举出锤子等作为瓶等坏灭因的其他譬喻，这些并非其坏灭生起的随顺差别。譬如，种子等作为苗芽等生起之因，并不产生彼类生起的随顺差别。对此复述后进行破斥，即所谓"此亦"等。意为譬喻与所诠极不相同。
因此，当彼非所说近因、非造作之器时，种子等于生苗芽之前是否有差别或非如是，理应不作。若问"彼等于此作何"，对此解释：并非作他事，然而产生彼之前无的趣入。对此解释即所谓"种子等"。
所破与能破二者，显示与所生及能生不同，即所谓"所破"。因所破是所欲显现事物之体性，故不出离坏灭或与彼随顺差别相异或异类这两种分别。如是，所破是否为自返之法相，抑或非如是性质，应当如是审察观察。如是审察观察时，当如理成立因无能及无义。
为显示此诤论摄于无能及无义中，故说"岂锤子等"。总结所破与所生不同之义，即所谓"所破之"。"复次"即重述先前所说锤子等随顺坏灭性的随行、返系之能立，以"此亦"等而破斥。此中所说：若成立非异于随行与返系，则定能生其果，以异类成立则于瓶等遮止彼等。

།འཇིག་པའི་རང་བཞིན་བྱེད་པ་ལ་སྔར་བརྗོད་པའི་ཉེས་པ་བསྟན་པས་ལྷག་མར་གྱུར་པ་གྱོ་མོའི་རྒྱུན་བསྐྱེད་པ་ ཉིད་ཁོ་བོའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པར་འཐད་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཤད་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་དོན་དུ་འདི་བརྗོད་པ་དེ་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འཇིག་པའི་རྒྱུ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ འདི་ཡང་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས།རྒྱུ་མེད་ཕྱིར་ན་འཇིག་པ་ནི། །རང་གི་ངོ་བོས་རྗེས་འབྲེལ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པར་རིགས་པར་གཞན་གྱིས་བརྗོད་དོ། །གཞུང་བྱེད་པ་འདི་ནི་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོབས་རྟོགས་པར་བྱ་ལ། དེའི་སྐྱོན་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །ད་ནི་གཞན་རང་གི་མངོན་པར་འདོད་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་འདོད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་གཡེང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐབས་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཇི་ལྟར་བཤད་ཟིན པའི་རིགས་པས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་དོན་བྱེད་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་འཐད་པར་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་ཞེས་དམ་བཅས་ནས་འཐད་པར་སྨྲས་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།།ས་བོན་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་ཞིང་ལ་སོགས་ པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནས་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུད་མཚུངས་པའི་སྐད་ཅིག་གཞན་བྱེད་དོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་ས་བོན་ཞིང་ལ་སོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་མྱུ་གུ་དང་རྫས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེད་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པ་ལའང་། དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མྱུ་གུ་བཞིན་དུ་དེས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་ཁོ་ནས་དེ་ལ་མངོན་དུ་བྱས་པ་སྐྱེད་ན་ཡང་ཐུག་པ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ས་བོན་གྱིས་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག བྱེད་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པར་བྱའོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ན་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མཐའི་སྐད་ཅིག་གིས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་དེ་སྐྱེད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ལ་དེའི་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ དེ་སྲིད་དུ་ས་བོན་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་བསྐྱེད་པ་འདི་ནི་གང་ཡང་རུང་བ་གནས་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པར་འདོད་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་དོ།

由于已显示前述对坏灭自性所作的过失，对于剩余的陶瓶相续生起，唯有我方的随行返系之理是合理的，因具正理故，我等予以承许。对此解释即所谓"此亦"。为何而说此义，其总结即所谓"是故"等。
此遮除坏灭因之理，古昔诸师亦曾说道："因无因故，坏灭乃随系于自体"等，以此立成刹那坏灭之理。此论著则应以有性因了知其力，为除其过而近设。
今为令知他宗所许成立之宗无所欲求，并令说宗义者散乱，故寻求机会，即所谓"若"等。如已说理中非刹那性于作用时不应同时而行，如是将说之理"刹那性亦"作是立已，说其合理即所谓"如是"。
种子刹那性亦依赖田地等俱有因，乃至生起与芽随顺的相续同分之他刹那。其中，若种子不依赖田地等俱有因所作差别而生起与芽实相随顺之差别，则于生芽时亦应如是，因无差别故。若如芽般唯依彼所作差别而生起现前，则成无穷。
云何？若承许种子对其一切自所取生之果，皆须依赖水等俱有因所作之差别，则于生起随顺芽之最后刹那的相之差别时，须依彼生起之随顺差别，于生起彼差别时又须依其随顺差别，乃至种子与水等相遇之刹那生起，此亦须依随一住水等近作之差别，故成无穷。

།དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་ས་བོན་སྐྱེ་བའི་མཚམས་སུ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ བརྒྱུད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པས་བྱས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན།སྐྱེས་པ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ངེས་པའི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐྱོན་འདི་སྤང་བའི་ཕྱིར་དེ་འདོད་པར་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བའི་དུས་ ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ས་བོན་ཁ་ཅིག་ལོ་ཕྱེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའམ།ཁ་ཅིག་ལོའི་མཐར་ཐུག་པའི་ངེས་པའི་དུས་སུ་སྐྱེ་བའི་མྱུ་གུ་དེ་གཏན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རང་གི་དུས་ཚིགས་སུ་ཞེས་བྱ་བའི་འོག་གི་དཔྱད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་འབྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི། འདི་ལྟར་ ཞེས་བྱ་བའོ།།བཤད་ཟིན་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པས་ཆུ་ལ་སོགས་ཉེ་བས་ས་བོན་གྱི་བངས་པ་དང་ཆེས་བངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་དང་ཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་སྐྱེ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་མ་ཡིན་པར་འཇུག་པས་དེའི་གནས་སྐབས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡང་རིང་བར་ འཇུག་པ་དེ་ལྟར་གང་ཡང་རུང་བ་ན་གནས་པ་འདི་དག་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང་ཆེས་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང་ཆེས་ཤིན་ཏུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་འབྱུང་བའི་རིམ་གྱིས་ས་བོན་ལས་ཉི་མ་གཉིས་སམ་གསུམ་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི་ས་བོན ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་བའི་དུས་ཀྱི་མཚམས་ཐ་དད་པས་ཁ་ཅིག་ཟླ་བའི་མཐར་ཐུག་པའམ།ལོའི་མཐར་ཐུག་པའོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་མྱུ་གུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འབྱུང་བར་ངེས་ཏེ། ཉི་མ་གཉིས་སམ་གསུམ་ཚུན་ཆད་དུ་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་དེ་ནི་ངེས་པའི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ དོན་དུའོ།།ཅི་སྟེ་འདི་སྐྱེ་བའི་དུས་ཀྱི་མཚམས་ཉི་མ་གཉིས་སམ་གསུམ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་ལས་ངེས་པར་བཟུང་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་གང་གི་ཚེ་སྐྱེ་བའི་དུས་ཉིད་ན་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་ཕྲད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དུས་དེ་ཙམ་གྱིས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་དེ་འདིའི་རང་གི་དུས་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེའི་ཚེ་ ཤེས་སོ།།ས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བའི་ས་བོན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་རུང་བ་ན་གནས་པ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་དེ་འདྲ་བ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བརྗོད་ནས་དེའི་བཟློག་པ་བཤད་པ་ནི། དེ་ལྟར་ ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཕན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའང་། །ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ས་བོན་ཡང་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།

对此若作是念：由于种子生起之际俱有因所作差别是相续的缘故，并无无穷过失。对此说道"从生起"。云何？对此解释即所谓"定时"。为除此过故不应如是承许，此为其义。
由于随顺于水等近时之差别，某些种子至半年终，某些至年终之定时所生之芽将永远生起，此应与下文"于自时节"之观察相连。
开显此义即所谓"如是"。已说之观察中，由水等近因令种子生起强盛、更强盛等差别，与此相遇之刹那生起随顺差别并非极远而转，故其状态之随顺亦远转。如是任一所住之因永远生起故，以随顺芽、更随顺、极随顺等差别生起之次第，种子于二三日后生芽，而非由种子等俱有因近时之差别，有些至月终或年终。
或者，一切芽生起之时定然，二三日内生芽之过失，即是"定时"之义。若问：何以定执此生起时际为二三日？答：当其生起之时与水等相遇时，由见于彼许时即生芽，故尔时知此为其自时节。
地等近因之种子差别所生差别，不依于某差别，因承许任一所住为作者故，如是将永远存在。说此过失已，解说其相违即所谓"然非如是"。如说"非能益者，亦非所依"，即所谓"因彼无故"。如是种子亦非所依。

།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཀོད་པའི་རྩོད་པ་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ གྲུབ་པའི་མཐའ་ཅན་གྱི་འདོད་པ་དོགས་པར་བྱེད་དོ།།གང་གིས་སྔར་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་ཐུག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ནང་ན་གནས་པའི་སྐད་ཅིག་སྐྱེད་པ་ལྟོས་པའི་ས་བོན་ཞིང་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཁས་མི་ལེན་ཏོ། །འོ་ན་ཅི་ ཞེ་ན།ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་རྒྱུན་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ས་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་ཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ། ཕྱིས་ནི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཉིད་དུ་བྱེད་དོ། །ཉེ་བར་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་དག་རྟག་ཏུ་ཡོད་ པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་རྒྱུ་ཉེ་བས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔར་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནི་འདི་ལ་ཡང་ཐུག་པ་མེད་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་འགོད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཉེ་བར་འདུ་བ་རྣམས་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ བསྲེ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བ་ཉེ་བར་འདུ་བར་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ལྡན་པར་རིགས་ཀྱི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རེས་འགའ་བྱེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐུག་པ་མེད་དོ། །ཡིན་མོད་ཅེ་ན། འབྲས་བུ་འགྲུབ་པ་རེ་རེ་ཞིང་རྒྱུ་བཙལ་བར་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་འདུ་བའི་ རྐྱེན་འདི་ཙམ་བརྟག་པར་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གྲུབ་པའི་མཐའ་བྱད་དོ། །བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བའམ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་བ་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་འཇུག་པར་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུད་འགའ་ཞིག་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འགའ་ཞིག་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ཉེ་བར་ འདུ་བའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་སྣོད་དུ་བྱེད་དོ།

所谓"如是"是总结前述争论。所谓"作是念"是表达宗派论者的承许与疑虑。
不承许如前所说次第而导致无穷等过失的、依赖于水等内住刹那生起的种子由田地等所作差别。那么是什么呢？由和合缘聚集相续所作差别，与地等相遇的刹那而生起，其后则使种子等成为随顺芽之差别的事体。
和合因亦非恒常存在，因为彼等亦由自因邻近所作故。因此不成前述过失。其他论者为显示此中亦有无穷，即所谓"于彼亦"。
和合诸缘理应具有由其他和合所作之差别性，即种子等和合位差别生起之和合，若非如是则不应成为有时而作，因此仍成无穷。虽然如此，于每一果成就中寻求因时，不能观察如是量的和合缘。
所谓"于此说"等是破除宗派。其摄义为：任何从属自相续之近取所生，或由属他相续之俱有因而生果，不可能有某近取相续背离他相续所作差别而转。某些成为俱有因的水等依赖他相续所作差别，某些则成为所谓和合缘之他相续所作随顺差别之事物。

།དཔེར་ན་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་གྱིས་བྱས་པའི་ཕངས་པ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ནས་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་མཚམས་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་དུ་ འཇུག་པ་འབྲས་བུ་ས་བོན་གྱི་སྐད་ཅིག་གཞན་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་གང་ཡང་རུང་བ་ན་གནས་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བདག་གིར་བྱས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ན་གང་གིས་ཕྱོགས་སྔ་མས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་འགྱུར།འོན་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྒྱུ་རླུང་དང་ འདེབས་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ལྟོས་པར་བྱེད་དོ།།ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ཐུག་པ་མེད་པ་བཞིན་དུ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ལན་རྒྱས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རླུང་ལ་ སོགས་པ་རང་གི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཁོ་ན་ལས་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་ཐོབ་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བ་དེ་དག་ཉེ་བར་འདུ་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཇི་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལ་ཐུག་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཞིང་གི་བདག་པོའི་སྐྱེས་བུའི་ལུང་ལས་གནས་སྐབས་དེ་ལྟ་བུའི་བརྩོན་པ་ཐོབ་ལ་ཞིང་གི་བདག་པོ་ཡང་དེའི་ ངོ་བོར་བརྟེན་པ་ནི་གཞན་ལས་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་གཞན་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཞན་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐུག་པ་མེད་དོ། །འདིར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་གཞུང་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་བ་ལང་དང་གླང་གི་ཚུལ་གྱིས་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་ལས་ཐ་དད་པའི་སྒྲ་གཞུང་བྱེད་པས་བྱས་སོ་ ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ།།དེ་ལ་མྱུ་གུ་ནི་ཁྱད་པར་བརྒྱུད་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ས་བོན་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་ཅེས་བྱའོ། །ཁྱད་པར་དང་པོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ས་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲད་པས་བརྩམས་པ་དེ་ དང་ཚོགས་པའི་ས་བོན་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་དེ།དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བས་སྐྱེད་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་བརྒྱུད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་འདུ་བ་བྱེད་པ་ ཉིད་ལས་འདི་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ས་བོན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པས་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་རྩོམ་པ་ན་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་མ་བྱས་པར་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རྩོམ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རེས་འགའ་བར་འགྱུར། རྒྱུད་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ ན་ཡང་བྱེ་བྲག་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ལྷག་མ་ནི་སྙིང་པོ་བཀྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པར་སླའོ།

例如，种子相续依赖于水等相续所作的滋润等诸行而生芽等，于有间隔处转起，因为产生其他种子刹那之果，任何种子相续中不可能有据为己有的水等差别，那么何以成前说过失？然而，由于互相和合因如风和播种者等以他相续性而获得其状态，故而成为所依。
和合缘成无穷亦如种子与芽无穷般并非有害。虽然如此，当广说回答：风等唯从自因和合而正得生起之差别，其生起不依赖其他和合。乃至生因所至，田主补特伽罗由教令获得如是状态之精进，田主亦依他而住其体性，彼复依他，彼复依他，如是无穷。
此中由观察前后论典，以牛与公牛之理，当说种子等俱有因异于和合缘，此为论典作者所作。其中，芽是从差别相续而生之有法，即由俱有因种子等所作差别相续而生之自性，此称为刹那。所谓第一差别，此处意指始于与地等相遇，与彼和合之种子第一刹那，因为此即是一切之最初。彼不依赖俱有因地等邻近所生后后差别相续而随顺于芽，意即唯由和合作用而生此。
所谓种子，即近取因如种子等开始作果时，若无他相续所作，则决定不能开始，因为将成为有时而作。若无待于他相续，则将成无差别。余下易知，因为已解释精要。

།དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དོན་ཉེ་བར་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །འབྲས་བུ་ལ་ལ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲད་པའི་ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཕན་པར་བྱེད་པ་མ་ ཡིན་པའང་གང་ཡང་རུང་བ་ན་གནས་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་པ་འཐད་པར་རིགས་ཏེ།དེ་ལ་ནི་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྒྱུ་རྣམས་ཁོ་ན་ཕན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་བངས་པ་དང་ཆེས་བངས་པ་དང་ཆེས་ཤིན་ཏུ་བངས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་གཞན་ལ་ མྱུ་གུའི་མཐར་ཐུག་པར་ས་བོན་གྱི་བོགས་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་བར་ན་གནས་པའི་རྩོད་པ་ཡོངས་སུ་བསལ་ནས་ཕྱོགས་སྔ་མས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་དཔྱད་པའི་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་དཔྱད་པའི་ཡན་ལག་གི་བསལ་བ་ ལ་འཇུག་གོ།།དེ་དཔྱད་ནས་བསལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལ་ཚད་མ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ལ་ཚད་མ་བརྟག་པའི་གཞུང་ཤིན་ཏུ་མང་བ་འདིར་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བླངས་པ་ནི་དེ་ཉིད་དུ་བཀྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་འདིར་བཤད་པར་མི་བྱའོ། །དེའི་སྙིང་པོའི་ དོན་ནི་འདི་ཙམ་ཡིན་ཏེ།ཡོད་པ་དག་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ནི་ངན་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །མི་སླུ་བ་ནི་སླུ་བ་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་ པའོ།།ཤེས་པ་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་པོ་ཐ་སྙད་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ རང་གི་རིགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་འདོགས་པས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི།ཡན་ལག་ཏུ་མི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཡང་དོན་ལ་ལྟ་བ་ཙམ་ཞེན་པར་མ་བྱས་པ་ནི། ཐ་སྙད་འདོགས་པ་པོ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཉིད་དུ་ནུས་པ་མ་ ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ཞེན་པའི་མཐར་ཐུག་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོ་འདོགས་རེ་རེ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཞེན་པ་དེ་དག་ཞེན་པ་གཅིག་ཏུ་ལྡོག་པ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ནི་ལྡོག་པ་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་ འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སྤངས་ནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐར་ཐུག་གོ།

所谓"因此"是总结前述义理。某些果位中，与水等相遇的种子状态之体性虽非有益，但任何所住之水等皆应合理，因为唯有和合因等才是有益。正是此等经由滋润、更滋润、极滋润等状态，乃至最终生芽，能够增益其他果位的种子力用。
因此，如是遣除中间诸争论后，为破除前说过失而说"任何"等语。其中考察语根即入于考察支分之遣除，意即应当考察后遣除。
关于此中"量即是能得"之所述，虽有众多考察量的论典，此处就世俗而言，因已在彼处解释故此不再阐述。其要义仅此：若说"诸有法因非现量所证故不成立"，此乃恶说。不欺诳之智即是量，不欺诳即无欺诳，彼即能得，彼即能入。已说明智即能显示，因为能显示即是能入。
因此，如是施设名言者对名言所需之智即说为量。比量因是从分别自类所生，具执著体性，故于施设名言等名言支分中并非不合理。现量仅是观察对境，无所执著，对于施设名言者而言决定不能成为名言支分。因此，以见为执著而究竟显示趣入境。
遣除一一增益之执著境，彼等执著归于一体，以一返体而究竟了知事物体性，不依他返体而趣入。因此，有法声等境之现量智，舍离无常性与刹那性诸法，以离非有之自性存在性而究竟。

།དེའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཡོད་པ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་ མ་ཉིད་འཕེན་པའི་ཕྱིར་གཞན་དག་ཚད་མའི་བྱེད་པའི་ཡུལ་མི་ཤེས་པས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་བརྩད་པ་དེ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚད་མའི་བྱ་བའི་བསྟན་པས་དོར་བར་བྱའོ།།སྐྱོན་གཞན་ཡང་བསལ་བའི་ཕྱིར་དྲན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་ཞེས་སྨོས་པས་བསལ་ བ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཕལ་ཆེར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཟོས་ཟིན་པར་ཟ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་དེའི་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བས་མངོན་སུམ་གྱི་ངོ་བོར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་གླིང་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་ནི་བ་ལང་སྟེ། རྐང་པས་རེག་ པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཞེས་གླིང་གཞན་དུ་འོངས་ཞེས་དེ་ལྟར་གོ་རིམས་བཟློག་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ།།ཡུལ་གཞན་དུ་བ་ལང་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡུལ་གཞན་གླིང་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གླིང་གཞན་དང་ལྡན་པའི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་བ་ལང་གི་གསལ་བ་ གསལ་བར་ཐ་དད་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ།གླིང་གཞན་ནས་དེ་འོང་བ་ནི་འཐད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་རྟོག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་སྐྱེ་བའོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་ནི་རང་ཉིད་ ཉམས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ།རབ་རིབ་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་པའི་ཟླ་བ་གཅིག་ཤེས་པས་མདུན་དུ་བྱས་པ་གསལ་བ་སྐྱེས་ཀྱང་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ལ་བཀོད་པས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲག་གོ། །འདི་སྙམ་དུ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཡང་གསལ་བར་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཐ་མི་དད་པ་འཇིག་པ་དེར་གཏོགས་པའི་ཐ་མི་དད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེ་འཛིན་པར་མི་ནུས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་སྤྱི་འཛིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ།།གསལ་བ་ཐ་དད་ཀྱང་དེ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཅག་ངོ་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་པས་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདི་ཡང་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་གནས་སྐབས་ཉིད་དུ་འདི་ལ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་སྨྲས་ཟིན་ཏོ།།མངོན་སུམ་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ངོ་ཤེས་པ་འདི་ནི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་མཐོང་བར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་ཞེན་པར་ ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

其究竟存在以无则不生之性质而引生刹那性，因此，对于他人由于不知量之作用境而提出的"不成立"等诘难，应以前述量之作用教法予以遣除。为遣除其他过失而说"任何忆念"等语。以"彼亦"之语而遣除。
关于"于此"等义，因多已说明故不应重复。以"彼即是其境"而说明现量之体性。
关于"于此他洲"等，应如阿阇黎所说"此是牛，不应以足触及"之教示，配合"来至他洲"等倒序。"于他处见牛生起识别"中，应知他处即他洲，因具他洲之理故。如是则显示牛之差别明显差异，因为从他洲来此实难合理。"生起识别"即是对先前所知生起"此即是彼"之现前趣向。
因此，以差别了知为核心之无差别了知，自体即是坏失非量，如同与眼翳相关之见月为二之知。因此，虽由所示一月之知而生起面前明显显现，但因安立于眼翳等因而坏灭，故为坏失，如是众所周知。
"作是念"即是：即便由差别明了了知之特征而坏灭无差别，因彼类无差别相违故不能执取，然于执取与彼相关之共相则无相违。虽有差别显现，彼即是无差别。
遣除彼者即"彼亦不应理"等。因为汝等许识别为现量，故说彼即由现量了知。此亦于安立之位即已说"于此由现量执取彼性"。
欲许为现量之此识别，并非执著见到牛性等共相，因为经验到执著具有与生等相随之色与形之特征之事物故。

།འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉི་ག་ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་གྱི་འདོད་པ་དོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ལན་འདེབས་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་དག་གི་བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་འདྲེས་པས་ཁྲ་ བོ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ངོ་ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་ཡང་འདྲེས་པར་སྣང་ངོ་།།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པའི་ཆ་ལ་རེག་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པ་ནི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་ པའི་ཆ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ།སྔར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཐ་མི་དད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་སྣང་བ་དང་འགལ་བ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱའོ། །གྲུབ་ པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་ནི་སྤྱི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པས་སེལ་བར་བྱེད་དེ།གལ་ཏེ་སྤྱི་སྣང་ན་དེ་ལས་ད་ལྟར་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་རྟོགས་པའི་རྒྱལ་བ་དང་རྒྱལ་དཔོག་པའི་སློབ་མ་དག་སྤྱི་ལ་བརྟེན་པའི་རྩོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་དབང་གིས་ངོ་ཤེས་པ་ལས་ ཉམས་པས་དུས་གཞན་དུ་གནས་པའི་དངོས་པོ་གཞག་པར་མི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཀུ་མཱ་ར་རི་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པ་དོགས་པར་བྱེད་དོ། །འུག་པ་པ་དག་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྤྱི་གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་དེ། དེ་དག་ནི་སྤྱིའི་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་ བ་དང་འགལ་ཏེ།མ་ངེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཐ་དད་པ་ལ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཐ་མི་དད་དེ། དེ་ལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལ་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་བསལ་ལ། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནི་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་ནས་སེལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་ ངོ་བོར་སྣང་བ་འགལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།སློབ་དཔོན་ནི་མངོན་པར་མི་འདོད་པའི་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འདི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཁས་བླངས། ཚད་མས་དགག་པར་འདོད་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་མོད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་རྣམས་ ལས་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བ་ཤེས་པ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་དག་དེ་ལ་བརྟེན་པས།གང་གི་ཕྱིར་ཡུལ་པར་ནི་བློ། །སྐྱེ་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེས་ན་དེ་དག་ཁྱད་པར་ལས། །སྤྱི་ནི་གཞན་དུ་ངེས་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །དེ་ལས་ཅིར་ འགྱུར་ཞེ་ན།དེས་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཅི་ཡང་བསལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞུང་འདི་ཐམས་ཅད་དང་འདིའི་རྣམ་གྲངས་སོ།

我为您直译这段藏文：
"作是念"等语，是针对他人认为"二者皆为识别之境"的观点提出质疑后作出"非如是"的回答。他人之意是这样的：由于共相与别相混合，杂色等自相识别之现量也显现为混合。因为如是生起"此即是彼"，其中"彼"触及差别分，因为处所与时间差别即是体性差别之故。"即是"显现无差别分，先前所知即是不隐蔽之相等，此即是不执为他，而是无差别之义。如是则与生等法之显现亦无相违。
宗论师以不见共相显现而遣除之。若共相显现，则现在如实未了解的佛教徒与胜论派弟子们就不会对共相产生争论。因此，并非由于差别体性显现之力而识别坏失，就不能安立处于他时之事物。
"作是念"等是对鸠摩利罗等人的观点提出质疑。乌巴派一向主张共相异于差别，彼等与共相知显现无差别相违。对于说不定者，如何差别又如何无差别，其中随顺差别方面者为无差别方面所遣除，另一方面则依据差别方面而遣除，因此差别体性显现并不相违。
论师说"不欲许之共相自性不可言说，此仅以言词承许"，是因为欲以量遮遣而说"不可言说"。因为为了成立从差别诸法显现无差别之知具有所缘性，其他人依此而说："由于境上不欲许智生起，故许彼等差别外之共相决定为他。"等语。
由此将如何？故说"是故若"，因为对彼差别特征之知无任何遣除，故此论典一切及其异门。

།གསལ་བ་ཡང་གོམས་པ་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མི་མཚོན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བའི་ཚིག་ནི་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་སྒྲ་འཇུག་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་མི་དམིགས་པས་རྒྱུ་མཚན་འཇུག་པ་མི་འཐད་དོ། །དེ་ལས་གཞན་ལ་བློ་དང་ནི། །སྒྲ་འཇུག་ཕྱིར་ན་མི་རྟོག་མིན། །དེ་ལས་ཐ་དད་ཡོད་མ་ཡིན། ། སྤྱི་ཡི་བློ་ནི་ཐ་དང་ཕྱིར། །ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་མེད་པས་ཡུལ་གང་ཞིག་བརྟགས་པས་སྤྱི་ཐ་དད་པའམ། ཐ་མི་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པར་བྱེད། དེས་ན་གལ་ཏེ་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེའི་དམིགས་པ་མི་སྟོན་པས་དེའི་ཚེ་སྤྱི་ངོ་ཤེས་པ་ལོག་པར་ཁས་བླང་བར་བྱས་པའོ། །རང་གི་ཡུལ་དང་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་ཤེས་པ་ཡང་ལོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐ་མི་དད་པ་ཆ་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་སྲིད་པས་དེ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་བ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞུང་ཕྱི་མ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་པའི་དོན་ཏེ་ཤེས་པར་སླའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གཅིག་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བསལ་ནས་གཞན་དག་དུ་མ་ལ་གཅིག་ཡོད་པའི་དབང་པོར་གྱུར་པ སྒྲ་གཅིག་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ལ་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་མི་སྣང་བ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཅན་སེལ་བར་བྱེད་པ་བཤད་པ་ནི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།།དམིགས་པར་བྱ་བའི་སྤྱི་གཞན་དག་གིས་ཀུན་དུ་བརྟགས་སོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་ལས་བླ་ ལྷག་པས་མཚོན་པ་མཛེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གླང་པོ་མཐོང་བ་ལ་དེའི་རྗེས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་པ་ལ་མཁས་པ་སྨྲའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ངོ་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་བསལ་ནས་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་རྗེས་སུ་བརྗོད་དོ། །ལན་བརྗོད་པར་ འདོད་པའོ།།ལན་གྱི་སྐབས་བྱེད་པ་ནི་དེ་ནི་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་དད་པ་དག་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པའི་དྲི་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལན་བརྒྱར་ངེས་པར་བྱས་སོ། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ནི་བསྟན་པ་འཛིན་པར་འཐད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་ནི་ཚད་མ་བརྟག་པར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ།།ཁ་ཅིག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་གསུམ་པོ་འདི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཚིག་གསུམ་པོ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་མཚོན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དྲན་པའོ།

明显性也因为远离熟习迅速等俱有缘之过失，故不能表征，此说法不符合理路。因为承认在差别诸法中安立其因相之名，故以不见因相而安立因相之理不应理。如说："由于于彼外智与名安立故非无分别，彼外无差别，共相智异故。"
如是则由于无差别相之识本身不存在，以何境来观察共相是差别、无差别、亦差别亦无差别？因此，若不如共相自性之本然而显示其所缘，则此时应承认共相识别为错误，因为与自境不相顺故。共相之识也是错误的，因为无有随顺于彼之识故。
"遍摄体性"即是"无差别"之义。因可能对无差别分有诤论，故以说此而作遣除。后文是对此之广说，易于理解。如是遣除一相之识后，对于其他诸多中有一之根，为显示一声，对彼等以不见显现之力而成立不显现性之宗者作遣除，此以"是牛"等来说明。
所缘之共相是他人遍计。对此，不应以超越现量而表征，如智者所说："见象时不应由其足迹推度。"以"若"等遣除识别无差别相后，从他门而随说。欲作答复。作答之处说"此不应理"。连结差别即是识别之义。于此亦无无差别相之问，如是百次决定。
刹那之识不应理解教言，此理已于量论中考察。有些人说：此三种分别识从经验习气等聚生起之三语表征无差别。"彼"即是忆念先前所经验之隐蔽。

།འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེན་པའོ། །ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཉི་ག་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཤེས་པའོ། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་གསུམ་པོ་དེ་དག་ལ་བརྗོད་དོ། །ཡང་ན་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་སོ་སོའི་ཤེས་པ་དང་འདྲ་བ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་ ཁྱད་པར་ལས་སྐྱེས་པའི་མིའི་སེང་གེ་འདྲ་བའི་ངོ་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་གཞན་དག་སེམས་སོ།།ལྟ་བ་གཉི་ག་ལའང་ཐ་དད་པ་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ངོ་ཤེས་པ་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་དོ། །དོན་གཅིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལས་འདི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ ཚད་མར་འགྱུར་བ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ཐ་མི་དད་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།མཚམས་སྦྱོར་བ་ཉིད་ནི་དོན་གཅིག་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་ནས་གཞན་ལ་འདྲི་བར་བྱེད་པ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་བསམས་པ་དེ་ རིག་ནས་ལན་འདེབས་པ་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཐ་དད་པ་དང་སྣང་བ་ཡོངས་སུ་མ་སྤངས་པ་ཁོ་ནར་རྣམ་པ་གཅིག་གི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ལྟོས་པ་གཅིག་ཏུ་བརྟགས་པ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མངོན་སུམ་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཡུལ་རྣམ་ པར་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་ཞེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མཚམས་སྦྱོར་བ་འཐད་པ་ནི་གཞན་སེལ་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ།།ལྷག་མ་ནི་བསལ་ལོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི་སྤྱི་འཛིན་པ་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་སྐད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རིགས་པས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བའི་ངོ་ཤེས་པས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ལ་གནོད་པར་མི་ནུས་སོ། །ཅི་སྟེ་ཇི་ལྟར་འོག་ནས་སྟོན་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བླངས་ནས་འདི་ལ་གནོད་པར་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ སྐད་ཅིག་མའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་ཐ་དད་པ་དགག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ངོ་ཤེས་པ་པོ་དང་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་པོ་དང་ཤེས་བྱ་དག་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ།དེ་དག་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐ་དད་པའང་སྲིད་པས་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྒྱུད་ཐ་དད་དུ་ གནས་པ་ལ་དེ་མ་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ནའང་རྒྱུ་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་།ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བ་བྱེད་པ་དག་ལ་ཡང་དེ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ་ཞེས་འདི་ལ་མི་རིགས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་གཞུང་འདིའི་བར་གྱིས་དེའི་དོན་བསྟན་ཏོ། ། གང་ཡང་གྲགས་པས་གནོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ནི་ཁ་ཅིག་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཡང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ།

"此"是指执著非隐蔽。"自身"是指二者连结之识。"识别"是指那三者。或者，如有人认为：如前所说的各别识相似，从因缘差别而生的如人中狮子般的识别即是一体。
对于两种见解，差别连结的识别是另一识的差别。"非一义"是指由此非刹那性而成为量的前后二者并非显现为无差别体性。
因怀疑连结本身非执持一义，而问他人说："何为连结之义？"阿阇黎了知其意而答："于某者"等。差别与显现完全未舍，唯由一相作果等因相而观察为一，此即连结之义。
现量与隐蔽境由分别增益之相执为差别的因相，及连结之理，如别择所说。余者已遣除。
总结比量遣除违害之义即"共相执持非现量"。此说明：首先如前所说之理，似现量之识别不能违害刹那坏灭。若想：如下所说，取比量能违害此，对此回答：
对于欲成立刹那自性差别否定，已说明能识别者、所识别者、能知者、所知为能立，彼等由于相违品差别亦有可能，故有余不定性。
即使于相续差别安住未见彼，如是于同一因摄之取者与从取者所生作者二者亦成彼故，于相违品离系生疑，此有何不应理？以此文句显示其义。
又所说"名言相违"，因于某者已成立刹那性故不应理。

།དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་བསལ་བ་མཇུག་སྡུད་པ་དང་། རང་གི་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བར་བྱེད་དོ། ། ད་ནི་དེ་བསྒྲུབ་པ་བརྗོད་པ་གང་ཞེས་བྱ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་རྗེས་སུ་བརྗོད་ནས་དེ་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པོ། །དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བས་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དཔེར་བྱེད་དོ། །ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྟོན པའོ།།དེ་ནི་ཚུལ་གསུམ་གོ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་ཡན་ལག་གཉིས་པ་ནི་ཡན་ལག་གཅིག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་སྒྲའམ་དོན་གྱི་ནུས་པ་དག་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཆོས་སྨོས་པས་ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད་བརྗོད་དོ། །འོན་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ ལག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་དོན་དུ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོགས་པ་སེལ་བར་ནུས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྩ་བར་གྱུར་བའི་རང་བཞིན་འབྲེལ པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་འགོད་པ་ནི་གང་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་སྒྲུབ་པས་འབད་པར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་ནོ།།དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཟླས་དབྱེ་བ་ནི་རང་གི་དོན་ལ་མཐོང་གིའམ་གཞན་གྱི་དོན་ལ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ཇི་ལྟར་རིམ་པའམ་ཅིག་ཅར་དག་ ཅེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན།བརྗོད་པ། འདིར་དོན་གོ་བས་ཡོད་པ་དང་འདི་དག་ལ་དང་གི་དོན་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པ་རེ་རེ་ཡིན་གྱི་གཉི་གས་མ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཡང་ན་ དང་བཞིན་དུ་འམ་ལ་ཡང་ཟླས་དབྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མ་ཎི་ནིའི་ཚིག་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་གུས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་བྲང་བརྡུངས་ཤིང་ཆོ་ངེས་བཏབ་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ལམ་གྱི་དོན་ལ་ཟླས་དབྱེ་བས་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ ན།སྒྲ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དག་གི་ནི། །དངོས་པོ་ཉེ་བར་དཔྱད་པ་ན། །རིགས་སམ་ཡང་ན་རྫས་ཉིད་ལ། །དངོས་པོར་བརྟག་ཏུ་བརྗོད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་ཟླས་དབྱེ་བར་མཚུངས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ།

"因此"等语句是总结遣除他人所说过失，并为宣说成立自方而立宗。现在，以"何为能立"说明能立后，以"彼"成立所立。以"譬如"将瓶等所遍境作为譬喻。"是有"是显示能立之有于声等上为宗法性。
彼为令了知三相之因，能立语二支分，是因一支分之随行与返系二者，依止声或义之功能故。说宗法即表宗法性。然而，由于能立支分随行等无功能故，不说能立支分之论者应成诤论败处，为此，能遣除他人所说不定性之疑虑，作为随行与返系根本之自性关联，能立因相违品能害之量，遍行不可得相运行故，安立"诸事物"等。
宗法性亦非现量所成而应勤求。以作用自性而有即是能遍，所观察次第与顿时二者是所遍。若问：对举不是见于自义而非他义耶？如何于此"次第或顿时"义中说"以次第与顿时"？
答：此中由义理解有及此等中有"与"义，于作用加行之一一相而非二者，故是观察，因此无过。或者，如"与"般于"或"亦见对举故，不必定恭敬遵从波你尼语法。故亦已说："即使捶胸哀号，世间亦不转故。"
于道义见对举，如是，例如：
"于诸声一切，
观察事物时，
类或唯实体，
说应观事故。"
此中由见对举相等故，一为余分。

།དེས་ན་འདི་དག་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་ཁྱབ་ པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།།རྣམ་པ་གཞན་སྲིད་པར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་ཁྱབ་པར་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། །ཡོད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་པ་ལ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ན་གཉིས་ཉིད་དུ་ངེས་པས་དེ་དག་གིས་ཁྱབ་པོ། །ཇི་ ལྟར་རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ལ་བཤད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།།རྣམ་པ་དེར་འགྱུར་ན་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ན་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་སྙམ་དུ་རྣམ་པ་དེ་དམིགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན།དེ་ལྟར་ནི་རིགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་རིམ་གྱིས་ཕྱོགས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་ན་གཅིག་གི་སྡེ་ཚན་དུ་ངེས་པར་བབ་ལ་ཅིག་ཅར་ལས་ཕྱིར་བྱུང་ན་རིམ་གྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་ གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དང་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་པ་དང་འདུས་ནས་འབྲས་བུ་བྱེད་པར་གྲུབ་པར་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ སྨྲའོ།།དེ་བསལ་བར་འདོད་ནས་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་རིམ་པ་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཅིག་ཅར་ཡང་ངོ་། །རིམ་པ་ནི་རིམ་དང་ལྡན་པ་དུ་མ་ཡིན་ལ་ཅིག་ཅར་ཡང་ གཅིག་དང་དུ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡང་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཞན་འགའ་ཞིག་སྲིད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལས་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཉིད་མ་འདྲེས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་ཞིག་ གང་རིམ་པ་དང་གང་ཡང་ཅིག་ཅར་བ་འབའ་ཞིག་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་འདྲེས་པར་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང་།འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་བསྐྱེད་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འབའ་ཞིག་པ་དང་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་པ་དག་དམིགས་པར་ཅིའི་ཕྱིར་ཐལ་ བར་འགྱུར།འབའ་ཞིག་པ་དང་འབའ་ཞིག་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་དེའི་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཉིས་པོ་ཡང་ད་ལྟར་བདག་ཅག་གིས་མཐོང་བ་ཅི་འདྲ་བར་དེ་ཐ་དད་པ་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།

这些如何是能遍，如是显示即由"其他方式"等而说。若有其他方式则遍性将损坏，因为有于第三种有中存在故。若彼不可能，则由定为二性，彼等即能遍。对于"如何其他方式不可能"此说明即是"如是"。
若成彼方式，则如次第与顿时般唯应可得，然实不可得，故无。若作是念："彼方式应不可得"，如是则不应理。因为其他方式若离次第品则必定归属一类，若离顿时则摄入次第自性中，彼等为相互排除而住之相故。故无不可得之其他方式。
若说："次第与顿时、次第与顿时"此三种方式亦是差别与和合而作果之成立可得自性。为遣除彼而说"如是"。此义为：首先，见诸事物之果次第不欺具足之现量所得，如是顿时亦然。次第是具次第之多，顿时亦是一与多。
若复有某次第与顿时自性之其他方式，由彼见次第与顿时之体性差别即不混杂性。由彼将如何？故说"如是则"。凡是唯次第者与唯顿时者，应成与他体性混杂可得，及应成生种种果。
为何应成唯一与非唯一可得？若问："因承许唯一与非唯一为异类故。"对此，如今我等所见彼次第与非次第自性之二性，如是差别即如是，已如是说。

། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལས་འདིར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པར་འདྲེས་པ་དང་འདྲ་བར་དེ་བཞིན་དུ་འདྲེས་པའི་ངོ་བོ་ཡང་ཐ་དད་པ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདྲ་བ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་དང་འདྲེས་པའི་རྣམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་དག་ངོ་བོ་ཕན་ཚུན་འདུ་བས དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གང་དང་གང་ན་གནས་པ་དེ་དང་དེར་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་དང་རིམ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ཅིག་ཅར་ཡང་རིམ་གྱིས་ངོ་བོར་དམིགས་པས་དེ་འདྲ་བའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ལེགས་པར་འབྲེལ་ཏོ། །རང་བཞིན་ནམ་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐལ་བ་ལས་ཟློག་པའི་གཞུང་ནི་གོ་བར་སླའོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་ཚུན་མ་འདྲེས་པར་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དམིགས་པའི་ཚད་མ་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་དེ་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་དེ་དག་ལས་འདྲེས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་འོས།ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་འདྲེས་ན་འདྲེས་པའི་རྣམ་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་རོ། །ངོ་བོ་ཕན་ཚུན་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ནི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་པའི་ ཕྱོགས་ལ་རེ་རེ་གཉི་གའི་ངོ་བོར་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ལས་ཐ་དད་པ་འདྲ་བ་གཉི་གའི་ངོ་བོ་རྣམ་པ་གཞན་མ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་གིས་ན་སྔར་གྱི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། དེ་ནི་འདྲ་བ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོའི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།དེས་ན་ལན་སྨྲས་པ་ནི་འདི་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འདྲ་བ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དེ་རྣམ་པ་གཞན་ཡིན་པར་འདོད་དོ་ཞེས་ནི་མི་ཟེར་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གཞན་ལ་ཡང་རིགས་པ་དེ་མགོ་བསྒྲེ་བར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ གྱུར་དང་ཞེས་བྱ་བའོ།།མཐོང་བ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །བརྟགས་པ་ནི་རྟག་པ་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་བརྗོད་པར་འདོད་དོ། །དེས་ན་ཞེས་པ་ནི་སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ཉེ་བར་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ དག་ཡོད་པའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གྲུབ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ལས་བཟློག་པ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ།དེ་དག་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རིམ་པའི་རྣམ་པ་མི་འཐད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་སྙིང་པོའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཇི་སྙེད་པ་ནི་མི་གཡོ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ།

若问："由此将如何？"由此将成：如同差别与混杂相似，如是混杂之体性亦将如差别相似，因为相似存在于二者故。如是则依于混杂之相，彼等体性由相互和合而可得故，凡所住处即成混杂自性。
如是则次第与他体性中，顿时亦由次第体性可得，因作如是义用故，善相连。"自性耶"等之遮遣教文易解。"如是则"者，若是相互不混杂可得性，则由具力量之量度，彼等唯是相互排除之自性。如是，彼等如何应成不同之混杂方式之无差别自性？
体性差别若混杂，则混杂之相将成自体之特征。由体性相互摄入故非差别，因事物差别即具差别自性之相故。于无差别品，已说应成各别可得为二者体性。
岂非已了知异于次第与顿时、似二者体性之其他方式？何以具前过？若问："彼是不相似体性之差别。"故答曰："此非如是。"若谓不欲说不相似体性差别是其他方式，然彼是次第与顿时之自性。
对他亦说转用此理，故曰"如是则"。见者，谓青与非青等。分别者，谓常与刹那性等，意欲说相互相违。"故"者，摄略前位。
故如是，若成就次第与顿时二者存在之能遍，则对所立之相违非刹那性，为显示彼等不存在故，说"非刹那性"。此"如是"即成立次第之相不应理。其中要义为：诸说非刹那者之诸事物之诸位，即是不动

།གཡོ་བ་ཉིད་ཡིན་འཇིག་པར་ཁས་བླང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས ཅད་དུ་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དང་།རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ནི་ཉེ་བའི་རིམ་པ་ལ་ལྟོས་ ནས་རིམ་གྱིས་བྱེད་པ་ཡང་སྔར་བསལ་ལོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ།།འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིག་ཅར་གྱི་ཕྱོགས་བསལ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སེལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་ནི་བསལ་ལོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་བཤད་ ཟིན་ཏོ།།ད་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཅན་གྱི་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པར་བསྟན་པས་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྣལ་མའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ ཁྱབ་པ་བསྒྲུབས་ནས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེས་ན་རྣམ་གྲངས་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།།གསར་པའི་ཚིག་མེད་དང་དངོས་པོའང་གསར་པ་མེད། །འདིར་ནི་ཁ་ཅིག་འདོད་པ་མཆོག་ཏུ་སྙིང་། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྷ་ཡི་སྤོབས་ཚིག་གིས། །རབ་ཏུ་དང་བས་དེ་ གསུམ་སྣ་ཚོགས་བྱེད།།སློབ་དཔོན་བྲམ་ཟེ་མུ་ཏིག་བུམ་པས་མཛད་པ་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བི་ན་ཡ་ཀ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་གྲགས་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།

应成承许动性即是坏灭。故于其他刹那所生之果相将于彼处生起，因为一切处皆是一性故，且由自性亦能作果故。故作果者，随其行与返而作故。
总结者即是"如是则"。已遮共作者依近次第而次第作，此即所说"与差别"。"作是念"者，为遮顿时品而随说。由"彼亦"等而遮遣，此即已遮。已说无能遍。
今显示具能遍不可得因相之有因相违品非刹那性之返，由无他相故，成立本所立刹那性，及具彼性相属因之遍，而摄品者，即由"故由此理门"等。
无新语亦无新事，
于此有人欲为胜，
虽然由天敢语故，
极净作彼三种异。
阿阇黎婆罗门牟底瓶所造《刹那灭成就广释》圆满。
印度堪布毗那夜迦与译师比丘称吉胜慧译。

